Hoe dit blijft bestaan weten alleen de heren achter de schermen. Om de twee dagen wordt mijn krant ontsierd door een niet weg te boenen vetvlek op de voorpagina. Ordinair scheldproza bedolven onder onverteerbare woordenbrij, een lawine van zurige stijlfouten die voor apart moeten doorgaan.
Signalement van de dader: opgeblazen waterzak op kromme beentjes. Wit overhemd boven jeansbroek, de rebellie van de provinciaal. Het vale, kale, van teveel Bourgogne dooraderde mombakkes dat zelfgenoegzaam kankert vanachter het plastieken raamkozijn, vanuit de beige salon, de veel te dure brasserie. Zelfverklaarde intellectueel met country franjes: kan het nog achterlijker. Orakel van de slechte smaak. Ook op papier een stijlramp: hucklebuck van manke metaforen.
Iedereen kent zijn brokkenparcours van hoofdredacteur tot vakkenvuller. De rode draad: de pennelikker als kruiperige vazal. Aanschurken tegen de schurken: ACW-er in het diepst van zijn gedachten. Weliswaar niet van het Duitsland-jaren-dertig-type, zoals die andere vuilspuiter, die bij Roularta de dienst uitmaakt. Geil van de macht, maar met de embonpoint van de salonsocialist. De eenheid in de wartaal: het schaamteloze natrappen, de loze ergernis. Maar steeds, in goede tsjevenstijl, veilig vanachter de rug der broodheren. Kankeren op commando. Ook fysiek een etterbuil gelijk.
En dan die korte beentjes. Niet scherp genoeg om raak te treffen? Dan maar met spek schieten. Woordenboek omkieperen om de bourgeois te epateren. Jezelf opblazen terwijl je plat op je buik ligt: de Vlaamse succesformule. Echter: zelfs de keizer zonder kleren kwam niet terug als nar. Hij wel. Genant, tot kotsen toe. Boontje, na al die keren omdraaien, moet je graf intussen een enorme cisterne zijn.
donderdag 18 maart 2010
zondag 7 maart 2010
Interessant voorstel van SP.a
Onder het motto: als het goed is, mag het ook gezegd worden:
Het voorstel van voorzitster Gennez van de SP.a om een belasting op winsten uit kapitaal in te voeren (DM 5/03) is een heel interessante poging om ons huidig fiscaal systeem, dat zoals we weten in al zijn voegen kraakt, te her-denken. Het voorstel voorziet in een belasting op de jaarlijkse aangroei van het totale vermogen van elk gezin, met een vrijstelling voor de waarde van de eigen woning tot 400.000 Euro, en het spaargeld tot 50.000 Euro. In ruil daarvoor zouden de roerende en onroerende voorheffing afgeschaft worden, en de lasten op arbeid verlaagd worden.
Een diepgaand debat over dit voorstel is nodig en nuttig. Een kritische vraag die je de SP.a kan stellen is bijvoorbeeld hoe men zal omgaan met 'schijnwinsten' (bvb. mbt de waarde van je huis) als gevolg van inflatie. Ook lijkt me het tegengaan van schijnzelfstandigen en managementvennootschappen minstens even belangrijk om tot een rechtvaardiger verdeling van de belastingen te komen. Of het tegengaan van de misbruiken van de notionele belastingaftrek.
Beschamend was alleszins de reactie van de huidige Open VLD-kopstukken op het voorstel. Ze buitelden over elkaar heen om een resem jaren-80 mantra's over 'geen hogere belastingdruk' en 'elke belasting op kapitaal is onrealistisch' te spuien. Dit terwijl het SP.a voorstel juist een verschuiving van de belastingen op arbeid naar belastingen op kapitaal beoogt. En terwijl dergelijke belasting reeds bestaat in de meeste West-Europese landen, tot zelfs in de VS toe!
De 'vernieuwing' van Alexander De Croo tekent zich op deze manier steeds sterker af. Hij zette onlangs zelf de toon door de opening van de PS naar lastenverlaging voor bedrijven op tewerkstelling toe te juichen, om er doodleuk aan toe te voegen dat er weliswaar geen enkel liberaal taboe mocht sneuvelen. Met andere woorden, een terugkeer naar de steriele liberale dogma's die juist tot de huidige crisis geleid hebben.
Meteen is duidelijk dat de Open VLD qua nieuwe ideeën dood is voor de komende jaren. Daarmee lijken ook de liberalen, na de CD&V onder Leterme, zich nu af te keren van het inhoudelijk debat om enkel de politiek-strategische toer op te gaan. Het is een angstaanjagende gedachte dat precies deze partijen de herinrichting van onze economie in de komende jaren moeten vormgeven. Hopelijk veranderen ze van koers vóór de auto-assemblage en de chemische industrie uit ons land verdwenen zijn, en vóór de sociale zekerheid op apegapen ligt.
Het voorstel van voorzitster Gennez van de SP.a om een belasting op winsten uit kapitaal in te voeren (DM 5/03) is een heel interessante poging om ons huidig fiscaal systeem, dat zoals we weten in al zijn voegen kraakt, te her-denken. Het voorstel voorziet in een belasting op de jaarlijkse aangroei van het totale vermogen van elk gezin, met een vrijstelling voor de waarde van de eigen woning tot 400.000 Euro, en het spaargeld tot 50.000 Euro. In ruil daarvoor zouden de roerende en onroerende voorheffing afgeschaft worden, en de lasten op arbeid verlaagd worden.
Een diepgaand debat over dit voorstel is nodig en nuttig. Een kritische vraag die je de SP.a kan stellen is bijvoorbeeld hoe men zal omgaan met 'schijnwinsten' (bvb. mbt de waarde van je huis) als gevolg van inflatie. Ook lijkt me het tegengaan van schijnzelfstandigen en managementvennootschappen minstens even belangrijk om tot een rechtvaardiger verdeling van de belastingen te komen. Of het tegengaan van de misbruiken van de notionele belastingaftrek.
Beschamend was alleszins de reactie van de huidige Open VLD-kopstukken op het voorstel. Ze buitelden over elkaar heen om een resem jaren-80 mantra's over 'geen hogere belastingdruk' en 'elke belasting op kapitaal is onrealistisch' te spuien. Dit terwijl het SP.a voorstel juist een verschuiving van de belastingen op arbeid naar belastingen op kapitaal beoogt. En terwijl dergelijke belasting reeds bestaat in de meeste West-Europese landen, tot zelfs in de VS toe!
De 'vernieuwing' van Alexander De Croo tekent zich op deze manier steeds sterker af. Hij zette onlangs zelf de toon door de opening van de PS naar lastenverlaging voor bedrijven op tewerkstelling toe te juichen, om er doodleuk aan toe te voegen dat er weliswaar geen enkel liberaal taboe mocht sneuvelen. Met andere woorden, een terugkeer naar de steriele liberale dogma's die juist tot de huidige crisis geleid hebben.
Meteen is duidelijk dat de Open VLD qua nieuwe ideeën dood is voor de komende jaren. Daarmee lijken ook de liberalen, na de CD&V onder Leterme, zich nu af te keren van het inhoudelijk debat om enkel de politiek-strategische toer op te gaan. Het is een angstaanjagende gedachte dat precies deze partijen de herinrichting van onze economie in de komende jaren moeten vormgeven. Hopelijk veranderen ze van koers vóór de auto-assemblage en de chemische industrie uit ons land verdwenen zijn, en vóór de sociale zekerheid op apegapen ligt.
vrijdag 18 december 2009
Ego-architectuur maakt weer opgang
Eergisteren een interessant TV-programma over architectuur in Vlaanderen (maar dan wel achter de rode knop, kwestie van geen risico te lopen dat iemand het ook echt zou bekijken).
Enkele markante uitspraken die te noteren vielen: 'Waarom toch al die renovatie van oude gebouwen, we moeten resoluut gaan voor nieuwbouw, ook al vloekt die met de omgeving'; 'We moeten de durf hebben om wolkenkrabbers in het centrum van de stad toe te laten; 'We moeten landmarks creëren zoals het Guggenheim in Bilbao'...
De vernielers en ego-architecten, die de afgelopen decennia het stedelijk weefsel zo onherroepelijk verwoest hebben, zijn dus terug van weggeweest. Wat scheelt er aan onze opleidingen of manieren om opdrachten toe te kennen dat dergelijke idioten blijkbaar weer vrij spel krijgen?
Kan iemand die nulliteiten eens meenemen naar de binnenstad van Parijs (strikte renovatiepolitiek) en Brussel (ongebreidelde nieuwbouw) en hen dan eens vragen waarom er miljoenen toeristen per jaar naar Parijs komen om de mooiste stad op aarde te zien, en er geen hond in Brussel wil zijn? Kan iemand die snullen eens dwingen om een maand in Singapore (wolkenkrabbers alom) te gaan wonen en dan in Amsterdam Oud-Zuid (verbod op hoogbouw) en hen dan vragen wat de meest leefbare stad oplevert? Of hen eens rondleiden in Dubai, waar de indigestie aan landmarks niet alleen een financiële maar ook een sociale ramp hebben opgeleverd?
En zolang dat niet gebeurd is, kan iemand de licentie van deze mensen in bewaring nemen?
Enkele markante uitspraken die te noteren vielen: 'Waarom toch al die renovatie van oude gebouwen, we moeten resoluut gaan voor nieuwbouw, ook al vloekt die met de omgeving'; 'We moeten de durf hebben om wolkenkrabbers in het centrum van de stad toe te laten; 'We moeten landmarks creëren zoals het Guggenheim in Bilbao'...
De vernielers en ego-architecten, die de afgelopen decennia het stedelijk weefsel zo onherroepelijk verwoest hebben, zijn dus terug van weggeweest. Wat scheelt er aan onze opleidingen of manieren om opdrachten toe te kennen dat dergelijke idioten blijkbaar weer vrij spel krijgen?
Kan iemand die nulliteiten eens meenemen naar de binnenstad van Parijs (strikte renovatiepolitiek) en Brussel (ongebreidelde nieuwbouw) en hen dan eens vragen waarom er miljoenen toeristen per jaar naar Parijs komen om de mooiste stad op aarde te zien, en er geen hond in Brussel wil zijn? Kan iemand die snullen eens dwingen om een maand in Singapore (wolkenkrabbers alom) te gaan wonen en dan in Amsterdam Oud-Zuid (verbod op hoogbouw) en hen dan vragen wat de meest leefbare stad oplevert? Of hen eens rondleiden in Dubai, waar de indigestie aan landmarks niet alleen een financiële maar ook een sociale ramp hebben opgeleverd?
En zolang dat niet gebeurd is, kan iemand de licentie van deze mensen in bewaring nemen?
zaterdag 12 september 2009
Degoutante eikel
Hugo Camps noemt Karin Heremans, de directrice van het Atheneum van Antwerpen, die zich teweerstelt tegen de druk op allochtone meisjes om een hoofddoek te dragen en nu zelf doodsbedreigingen krijgt, een B-actrice. Dat doet me er aan denken; ik zag gisteren een straathond urineren tegen een standbeeld.
vrijdag 4 september 2009
Slap handje
In onze regering groeit de consensus rond een crisisbelasting op de banken, en men wil ook de superbonussen voor traders en bankiers aan banden leggen, zo staat er vandaag in De Morgen. Aan sommige commentaren te horen ("Politiek Front Verklaart de Oorlog aan de Banken'!) lijkt het wel of hiermee het primaat van de politiek over de financiële sector hersteld is. Eindelijk durven onze politici een vuist maken tegen een losgeslagen sector die de huidige economische pandemie veroorzaakt heeft!
Of toch niet? Een crisisbelasting is beperkt in tijd, en voor bonussen en verloningen zijn er evenveel achterpoortjes als regels. Een meer gerechtvaardigde conclusie is dan ook dat men in België nog steeds niet aan structurele ingrepen in de financiële sector durft te denken. Dat was al zo vorig jaar, toen onze regeringen de publieke zaak verkwanselden door geld uit te delen aan KBC, Dexia en Fortis zonder ook aandelen te eisen in die banken. Daardoor profiteren wij nu nauwelijks van de alweer stijgende bankaandelen.
En dit blijft zo, gelet op de oorverdovende stilte aan Belgische zijde over de structurele ingrepen die vandaag ter tafel liggen. Er wordt niet meer gesproken over het wegbelasten van de speculanten door een Tobintaks, zoals de Franse minister Kouchner en de Britse toezichthouder FSA voorstellen. Er wordt niet gerept over een verbod op de meest destructieve technieken van de hefboomfondsen, zoals Duitsland dat wil. Laat staan over een verplichte splitsing tussen spaarbanken en investeringsbanken of alleszins strenge regulering van systeembanken zoals de bankencommissie eerder voorstelde.
De conclusie is dat een politieke consensus die zich beperkt tot een eenmalige crisisbelasting op de banken, het slappe handje van de Belgische en Vlaamse politiek ten opzichte van de financiële sector eerder bevestigt dan ontkracht.
Of toch niet? Een crisisbelasting is beperkt in tijd, en voor bonussen en verloningen zijn er evenveel achterpoortjes als regels. Een meer gerechtvaardigde conclusie is dan ook dat men in België nog steeds niet aan structurele ingrepen in de financiële sector durft te denken. Dat was al zo vorig jaar, toen onze regeringen de publieke zaak verkwanselden door geld uit te delen aan KBC, Dexia en Fortis zonder ook aandelen te eisen in die banken. Daardoor profiteren wij nu nauwelijks van de alweer stijgende bankaandelen.
En dit blijft zo, gelet op de oorverdovende stilte aan Belgische zijde over de structurele ingrepen die vandaag ter tafel liggen. Er wordt niet meer gesproken over het wegbelasten van de speculanten door een Tobintaks, zoals de Franse minister Kouchner en de Britse toezichthouder FSA voorstellen. Er wordt niet gerept over een verbod op de meest destructieve technieken van de hefboomfondsen, zoals Duitsland dat wil. Laat staan over een verplichte splitsing tussen spaarbanken en investeringsbanken of alleszins strenge regulering van systeembanken zoals de bankencommissie eerder voorstelde.
De conclusie is dat een politieke consensus die zich beperkt tot een eenmalige crisisbelasting op de banken, het slappe handje van de Belgische en Vlaamse politiek ten opzichte van de financiële sector eerder bevestigt dan ontkracht.
zondag 7 juni 2009
De conservatieve revolutie van 7 juni 2009
Tien jaar na paars-groen liggen de toenmalige 'progressieve' coalitiepartners allemaal op apegapen, en heten de winnaars CD&V, NVA en LDD. Hoe moet je deze 'conservatieve revolutie' interpreteren?
Enerzijds is dit ongetwijfeld de overwinning van de perceptie op de inhoud, en dus van de archislechte politieke verslaggeving in Vlaanderen. De uitspraak van de Republikeinen onder Georges Bush dat je in de VS een meerderheid kan maken zonder rekening te houden met de "reality-based community" is nu ook in Vlaanderen waarheid geworden. CD&V en NVA leggen twee jaar het land lam, maar het stemvee onthoudt alleen de Vlaamse Georges Clooney + die grappige dikzak uit de Slimste Mens, versus de onhandige communicatie van Gennez (affaire-Anciaux) en de onhandige communicatie van Somers (affaire-Vijnck). Ook misselijke blaadjes als Knack hebben er de laatste jaren hun bestaansreden van gemaakt om de tweedeling bestuur (= CD&V) versus anti-bestuur (= LDD, NVA en VB) te doen ingang vinden, in plaats van al die 'paarse' sociaal-economische of andere inhoudelijke breuklijnen.
Anderzijds moet je ook inzien dat deze uitslag een 'logische' uiting is van de diepe anti-progressieve, anti-stedelijke, anti-intellectuele onderstroom die Vlaanderen al zo lang kenmerkt. In die zin is dit de ultieme weerwraak van de verkavelings-vlaming na 20 jaar cordon sanitaire. Zelden stond conservatief rechts zo sterk! Het is ook de ultieme nederlaag van de sp.a, die 20 jaar geleden als eerste grote partij haar volkse kiezers zag vertrekken richting Vlaams Blok, maar dankzij het cordon 20 jaar aan het beleid kon blijven deelnemen. Nu het Blok ineenstuikt maar er geen enkele kiezer terugkomt naar de socialistische stal, blijkt dat de sp.a geen enkele vooruitgang heeft geboekt in het terugwinnen van die kiezers.
Strategisch gesproken, had enkel een drastische verharding en popularisering van het sp.a profiel een antwoord kunnen bieden op het wegdeemsteren van het cordon sanitaire. (Patrick Jansens vond in Antwerpen een populair antwoord zonder te verharden, maar dat was vanuit de burgemeesterszetel; op Vlaams niveau heeft sp.a die kans niet). Deze strategische noodzaak werd eerst totaal gemist door de minzame professor Van de Lanotte en vervolgens door braaf schaap Gennez.
Even mezelf citeren, blogpost 7 november 2007:
Voor wie Ségolène inmiddels al vergeten is, met dat laatste bedoelde ik: de situatie dat je, zelfs al slaag je erin om alle centrum-linkse stemmen te verzamelen, je gewoon structureel niet meer opkan tegen rechts. Ik had even goed naar Italië kunnen verwijzen overigens. Vandaag halen sp.a + Groen samen in Vlaanderen met moeite een vijfde van de stemmen!
Quod erat demonstrandum, zegt men dan..
-
Enerzijds is dit ongetwijfeld de overwinning van de perceptie op de inhoud, en dus van de archislechte politieke verslaggeving in Vlaanderen. De uitspraak van de Republikeinen onder Georges Bush dat je in de VS een meerderheid kan maken zonder rekening te houden met de "reality-based community" is nu ook in Vlaanderen waarheid geworden. CD&V en NVA leggen twee jaar het land lam, maar het stemvee onthoudt alleen de Vlaamse Georges Clooney + die grappige dikzak uit de Slimste Mens, versus de onhandige communicatie van Gennez (affaire-Anciaux) en de onhandige communicatie van Somers (affaire-Vijnck). Ook misselijke blaadjes als Knack hebben er de laatste jaren hun bestaansreden van gemaakt om de tweedeling bestuur (= CD&V) versus anti-bestuur (= LDD, NVA en VB) te doen ingang vinden, in plaats van al die 'paarse' sociaal-economische of andere inhoudelijke breuklijnen.
Anderzijds moet je ook inzien dat deze uitslag een 'logische' uiting is van de diepe anti-progressieve, anti-stedelijke, anti-intellectuele onderstroom die Vlaanderen al zo lang kenmerkt. In die zin is dit de ultieme weerwraak van de verkavelings-vlaming na 20 jaar cordon sanitaire. Zelden stond conservatief rechts zo sterk! Het is ook de ultieme nederlaag van de sp.a, die 20 jaar geleden als eerste grote partij haar volkse kiezers zag vertrekken richting Vlaams Blok, maar dankzij het cordon 20 jaar aan het beleid kon blijven deelnemen. Nu het Blok ineenstuikt maar er geen enkele kiezer terugkomt naar de socialistische stal, blijkt dat de sp.a geen enkele vooruitgang heeft geboekt in het terugwinnen van die kiezers.
Strategisch gesproken, had enkel een drastische verharding en popularisering van het sp.a profiel een antwoord kunnen bieden op het wegdeemsteren van het cordon sanitaire. (Patrick Jansens vond in Antwerpen een populair antwoord zonder te verharden, maar dat was vanuit de burgemeesterszetel; op Vlaams niveau heeft sp.a die kans niet). Deze strategische noodzaak werd eerst totaal gemist door de minzame professor Van de Lanotte en vervolgens door braaf schaap Gennez.
Even mezelf citeren, blogpost 7 november 2007:
de voorbije achttien jaar waren een uitzonderlijke periode voor de sociaal-democratische partij. Een groot deel van haar traditioneel publiek, namelijk de maatschappelijke 'onderklasse', zat bij het Vlaams Blok/Vlaams Belang. Tegelijk was er het cordon sanitaire, één van de weinige democratische mechanismen waar we in België fier mogen op zijn, waardoor een (uiterst) rechtse regering afgeblokt werd.
(...)
Onder de gegeven omstandigheden was het een correcte zet dat de sp.a evolueerde naar een beleids-, ja zelfs managementspartij die vooral de hogere middenklasse aansprak, en het (gematigd) rechtse kiespubliek geruststelde en met het cordon verzoende.
De komende jaren zal dit gegeven totaal veranderen: door de voorziene graduele aftakeling van het Vlaams Belang (dankzij het cordon) komen de stemmen voor het Vlaams Belang systematisch vrij de komende tien jaar. Tegelijk zijn er nu met Lijst Dedecker en de N-VA twee partijen die een populistisch rechts discours houden en buiten het cordon vallen.
Als de sp.a niet oppast en zich niet heel snel opnieuw profileert richting 'misnoegden', gaan alle Vlaams Belang stemmen naar de rechtse partijen en sluit links zich voor lange tijd af van het beleid. En dan wenkt het Ségolène Royal perspectief...
Voor wie Ségolène inmiddels al vergeten is, met dat laatste bedoelde ik: de situatie dat je, zelfs al slaag je erin om alle centrum-linkse stemmen te verzamelen, je gewoon structureel niet meer opkan tegen rechts. Ik had even goed naar Italië kunnen verwijzen overigens. Vandaag halen sp.a + Groen samen in Vlaanderen met moeite een vijfde van de stemmen!
Quod erat demonstrandum, zegt men dan..
-
donderdag 28 mei 2009
Eindelijk beweging rond de Tobintaks?!
Je hield het niet meer voor mogelijk maar er lijkt zowaar iets te bewegen rond de Tobintaks. En dan niet op het niveau van actiegroepjes of oppositievoorstellen, nee, het is de regering-Sarkozy die een taks op mondiale financiële transacties voorstelt.
De Franse rechtse president leidde reeds het mondiaal debat na de kredietcrisis en scoorde de beste punten met zijn eerdere voorstellen, en nu dit.
Een conservatieve Europese politicus is blijkbaar toch nog altijd progressiever dan zogenaamd linkse Anglo-saksers als Brown of Obama, die in wezen enorm teleurstelden in hun reactie op de crisis. Laten we hopen dat de Franse plannen werkelijkheid worden. Het zou een belangrijke stap zijn richting een rechtvaardiger wereldorde.
De Franse rechtse president leidde reeds het mondiaal debat na de kredietcrisis en scoorde de beste punten met zijn eerdere voorstellen, en nu dit.
Een conservatieve Europese politicus is blijkbaar toch nog altijd progressiever dan zogenaamd linkse Anglo-saksers als Brown of Obama, die in wezen enorm teleurstelden in hun reactie op de crisis. Laten we hopen dat de Franse plannen werkelijkheid worden. Het zou een belangrijke stap zijn richting een rechtvaardiger wereldorde.
Abonneren op:
Posts (Atom)
