Ego-architectuur maakt weer opgang

Eergisteren een interessant TV-programma over architectuur in Vlaanderen (maar dan wel achter de rode knop, kwestie van geen risico te lopen dat iemand het ook echt zou bekijken).

Enkele markante uitspraken die te noteren vielen: 'Waarom toch al die renovatie van oude gebouwen, we moeten resoluut gaan voor nieuwbouw, ook al vloekt die met de omgeving'; 'We moeten de durf hebben om wolkenkrabbers in het centrum van de stad toe te laten; 'We moeten landmarks creëren zoals het Guggenheim in Bilbao'...

De vernielers en ego-architecten, die de afgelopen decennia het stedelijk weefsel zo onherroepelijk verwoest hebben, zijn dus terug van weggeweest. Wat scheelt er aan onze opleidingen of manieren om opdrachten toe te kennen dat dergelijke idioten blijkbaar weer vrij spel krijgen?

Kan iemand die nulliteiten eens meenemen naar de binnenstad van Parijs (strikte renovatiepolitiek) en Brussel (ongebreidelde nieuwbouw) en hen dan eens vragen waarom er miljoenen toeristen per jaar naar Parijs komen om de mooiste stad op aarde te zien, en er geen hond in Brussel wil zijn? Kan iemand die snullen eens dwingen om een maand in Singapore (wolkenkrabbers alom) te gaan wonen en dan in Amsterdam Oud-Zuid (verbod op hoogbouw) en hen dan vragen wat de meest leefbare stad oplevert? Of hen eens rondleiden in Dubai, waar de indigestie aan landmarks niet alleen een financiële maar ook een sociale ramp hebben opgeleverd?

En zolang dat niet gebeurd is, kan iemand de licentie van deze mensen in bewaring nemen?

Degoutante eikel

Hugo Camps noemt Karin Heremans, de directrice van het Atheneum van Antwerpen, die zich teweerstelt tegen de druk op allochtone meisjes om een hoofddoek te dragen en nu zelf doodsbedreigingen krijgt, een B-actrice. Dat doet me er aan denken; ik zag gisteren een straathond urineren tegen een standbeeld.

Slap handje

In onze regering groeit de consensus rond een crisisbelasting op de banken, en men wil ook de superbonussen voor traders en bankiers aan banden leggen, zo staat er vandaag in De Morgen. Aan sommige commentaren te horen ("Politiek Front Verklaart de Oorlog aan de Banken'!) lijkt het wel of hiermee het primaat van de politiek over de financiële sector hersteld is. Eindelijk durven onze politici een vuist maken tegen een losgeslagen sector die de huidige economische pandemie veroorzaakt heeft!

Of toch niet? Een crisisbelasting is beperkt in tijd, en voor bonussen en verloningen zijn er evenveel achterpoortjes als regels. Een meer gerechtvaardigde conclusie is dan ook dat men in België nog steeds niet aan structurele ingrepen in de financiële sector durft te denken. Dat was al zo vorig jaar, toen onze regeringen de publieke zaak verkwanselden door geld uit te delen aan KBC, Dexia en Fortis zonder ook aandelen te eisen in die banken. Daardoor profiteren wij nu nauwelijks van de alweer stijgende bankaandelen.

En dit blijft zo, gelet op de oorverdovende stilte aan Belgische zijde over de structurele ingrepen die vandaag ter tafel liggen. Er wordt niet meer gesproken over het wegbelasten van de speculanten door een Tobintaks, zoals de Franse minister Kouchner en de Britse toezichthouder FSA voorstellen. Er wordt niet gerept over een verbod op de meest destructieve technieken van de hefboomfondsen, zoals Duitsland dat wil. Laat staan over een verplichte splitsing tussen spaarbanken en investeringsbanken of alleszins strenge regulering van systeembanken zoals de bankencommissie eerder voorstelde.

De conclusie is dat een politieke consensus die zich beperkt tot een eenmalige crisisbelasting op de banken, het slappe handje van de Belgische en Vlaamse politiek ten opzichte van de financiële sector eerder bevestigt dan ontkracht.

De conservatieve revolutie van 7 juni 2009

Tien jaar na paars-groen liggen de toenmalige 'progressieve' coalitiepartners allemaal op apegapen, en heten de winnaars CD&V, NVA en LDD. Hoe moet je deze 'conservatieve revolutie' interpreteren?

Enerzijds is dit ongetwijfeld de overwinning van de perceptie op de inhoud, en dus van de archislechte politieke verslaggeving in Vlaanderen. De uitspraak van de Republikeinen onder Georges Bush dat je in de VS een meerderheid kan maken zonder rekening te houden met de "reality-based community" is nu ook in Vlaanderen waarheid geworden. CD&V en NVA leggen twee jaar het land lam, maar het stemvee onthoudt alleen de Vlaamse Georges Clooney + die grappige dikzak uit de Slimste Mens, versus de onhandige communicatie van Gennez (affaire-Anciaux) en de onhandige communicatie van Somers (affaire-Vijnck). Ook misselijke blaadjes als Knack hebben er de laatste jaren hun bestaansreden van gemaakt om de tweedeling bestuur (= CD&V) versus anti-bestuur (= LDD, NVA en VB) te doen ingang vinden, in plaats van al die 'paarse' sociaal-economische of andere inhoudelijke breuklijnen.

Anderzijds moet je ook inzien dat deze uitslag een 'logische' uiting is van de diepe anti-progressieve, anti-stedelijke, anti-intellectuele onderstroom die Vlaanderen al zo lang kenmerkt. In die zin is dit de ultieme weerwraak van de verkavelings-vlaming na 20 jaar cordon sanitaire. Zelden stond conservatief rechts zo sterk! Het is ook de ultieme nederlaag van de sp.a, die 20 jaar geleden als eerste grote partij haar volkse kiezers zag vertrekken richting Vlaams Blok, maar dankzij het cordon 20 jaar aan het beleid kon blijven deelnemen. Nu het Blok ineenstuikt maar er geen enkele kiezer terugkomt naar de socialistische stal, blijkt dat de sp.a geen enkele vooruitgang heeft geboekt in het terugwinnen van die kiezers.

Strategisch gesproken, had enkel een drastische verharding en popularisering van het sp.a profiel een antwoord kunnen bieden op het wegdeemsteren van het cordon sanitaire. (Patrick Jansens vond in Antwerpen een populair antwoord zonder te verharden, maar dat was vanuit de burgemeesterszetel; op Vlaams niveau heeft sp.a die kans niet). Deze strategische noodzaak werd eerst totaal gemist door de minzame professor Van de Lanotte en vervolgens door braaf schaap Gennez.

Even mezelf citeren, blogpost 7 november 2007:

de voorbije achttien jaar waren een uitzonderlijke periode voor de sociaal-democratische partij. Een groot deel van haar traditioneel publiek, namelijk de maatschappelijke 'onderklasse', zat bij het Vlaams Blok/Vlaams Belang. Tegelijk was er het cordon sanitaire, één van de weinige democratische mechanismen waar we in België fier mogen op zijn, waardoor een (uiterst) rechtse regering afgeblokt werd.

(...)

Onder de gegeven omstandigheden was het een correcte zet dat de sp.a evolueerde naar een beleids-, ja zelfs managementspartij die vooral de hogere middenklasse aansprak, en het (gematigd) rechtse kiespubliek geruststelde en met het cordon verzoende.

De komende jaren zal dit gegeven totaal veranderen: door de voorziene graduele aftakeling van het Vlaams Belang (dankzij het cordon) komen de stemmen voor het Vlaams Belang systematisch vrij de komende tien jaar. Tegelijk zijn er nu met Lijst Dedecker en de N-VA twee partijen die een populistisch rechts discours houden en buiten het cordon vallen.

Als de sp.a niet oppast en zich niet heel snel opnieuw profileert richting 'misnoegden', gaan alle Vlaams Belang stemmen naar de rechtse partijen en sluit links zich voor lange tijd af van het beleid. En dan wenkt het Ségolène Royal perspectief...

Voor wie Ségolène inmiddels al vergeten is, met dat laatste bedoelde ik: de situatie dat je, zelfs al slaag je erin om alle centrum-linkse stemmen te verzamelen, je gewoon structureel niet meer opkan tegen rechts. Ik had even goed naar Italië kunnen verwijzen overigens. Vandaag halen sp.a + Groen samen in Vlaanderen met moeite een vijfde van de stemmen!
Quod erat demonstrandum, zegt men dan..
-