Eindelijk beweging rond de Tobintaks?!

Je hield het niet meer voor mogelijk maar er lijkt zowaar iets te bewegen rond de Tobintaks. En dan niet op het niveau van actiegroepjes of oppositievoorstellen, nee, het is de regering-Sarkozy die een taks op mondiale financiële transacties voorstelt.
De Franse rechtse president leidde reeds het mondiaal debat na de kredietcrisis en scoorde de beste punten met zijn eerdere voorstellen, en nu dit.
Een conservatieve Europese politicus is blijkbaar toch nog altijd progressiever dan zogenaamd linkse Anglo-saksers als Brown of Obama, die in wezen enorm teleurstelden in hun reactie op de crisis. Laten we hopen dat de Franse plannen werkelijkheid worden. Het zou een belangrijke stap zijn richting een rechtvaardiger wereldorde.

Verkiezingen op de Vlaamse TV

Het interview vandaag in De Morgen met Siegfried Bracke en Kris Hoflack, de bazen van de VRT nieuwsdienst, doet het ergste vermoeden voor de reeds zo geplaagde TV-journalistiek in Vlaanderen.

VTM liet bij monde van Stef Wauters al eerder weten dat het bij deze verkiezingen zo weinig mogelijk "saaie debatten tussen politici" wil uitzenden, en maximaal de “stem van het volk” aan bod wil laten komen. In de praktijk betekent dit: we wijzen elke inhoudelijke inzet van de verkiezingen af, maar schotelen de mensen gewoon een populariteitspoll voor, gebaseerd op perceptie en imago. Met in een centrale rol uiteraard een sympathieke Bekende Vlaming waarmee Jan-met-de-Pet zich dan voor het gemak kan vereenzelvingen. De stemtest op de VTM-website, waarbij de uitslag is of je al dan niet op Sabine Appelmans of Gene Bervoets lijkt, is wellicht het meest hallucinante voorbeeld hiervan.

Maar ook de VRT is, getuige het interview van Bracke en Hoflack in De Morgen, vastbesloten dezelfde weg op te gaan.
Beide heren tonen zich niet weinig trots op de beslissing om Rik Torfs, de clowneske professor kerkelijk recht van de KUL, mee het centrale politieke debatprogramma te laten leiden. Het protest daartegen maken ze belachelijk door het te reduceren tot ‘Geert Bourgeois en Kerk en Leven’. Het stemt droef dat bekommernis over de politieke berichtgeving op de openbare omroep door de VRT blijkbaar geassocieerd wordt met wereldvreemd conservatisme.
Maar ook de speciale terugkeer op het scherm van Bracke, die op zijn eentje een decennium lang de journalistieke ondeugden zelfgenoegzaamheid en cynisme belichaamde, moet iedereen die snakt naar wat inhoudelijke informatie treurig stemmen. Ter herinnering, Siegfried Bracke is de man die zowat elk interview met een politicus placht af te sluiten met “en zo blijft alles gewoon bij het oude“ of met “tja, begrijpe wie kan”. Zijn lichtend voorbeeld wordt nog dagelijks op de VRT gevolgd door journalisten als Kathleen Cools die bij gebrek aan dossierkennis van “de perceptie bij de mensen” hun centrale onderwerp gemaakt hebben.
Als toemaatje laten Bracke en Hoflack nog verstaan dat Phara, waar al eens een neutrale of inhoudelijke vraag gesteld wordt, best zou kunnen verdwijnen, omdat er volgens hen al zoveel duidingsprogramma’s zijn.

In de peilingen zijn partijen als VB, NV.A en LDD inmiddels goed voor meer dan 35% van de stemmen. Bullebak-slogans en Slimste Mens-optredens wegen daarbij duidelijk zwaarder dan beleidsplannen of expertise. En dit terwijl we een fundamentele crisis van het economische en politieke systeem meemaken. Het is des te onverantwoord dat de Vlaamse TV-journalistiek nu blijkbaar besloten heeft om entertainment en perceptie boven inhoud te stellen.

Boycot Israel (2)

De PEACE campagne heeft in Nederland aangifte gedaan van invoerfraude, omdat Israël al jarenlang valse landen van herkomst op etiketten van haar producten zet. Dit in de eerste plaats om waren te kunnen slijten die in de door de VN verboden Israëlische nederzettingen geproduceerd worden.

Kenmerkend voor het apartheidsregime in kwestie heeft de Israëlische ambassade meteen geprobeerd om de actie te verhinderen, heeft men juridische tegenclaims ingediend met als enige doel om PEACE klein te krijgen aan advocaatskosten, en is er een gecoördineerde actie opgezet om duizenden lege enveloppen te laten bezorgen op het PEACE antwoordnummer, waardoor de organisatie duizenden euro portokosten heeft moeten betalen.

Naomi Klein schreef in dit verband al eerder dat een totale boycot van alle Israëlische producten nodig en nuttig is. Indien correct gelabeld: Israël heeft streepjescode beginnend met 729. Ook nog steeds heel lezenswaardig is Kleins analyse van een ander soort van producten die door Israël naar Europa worden uitgevoerd: high tech materiaal voor overheden om burgers mee te bespioneren en te controleren, en waarvoor de Gazastrook als openlucht-laboratorium gebruikt wordt.

Online geld overmaken aan PEACE kan via deze link.
-

Lang leve de staatsschuld!

Paul De Grauwe, ex-Open VLD senator en prof economie aan de KUL, opent zijn wekelijkse column in De Morgen op 18 april met een sterk statement: het moet nu maar eens gedaan zijn met te beweren dat schulden aangaan door de staat leidt tot het doorschuiven van lasten op de schouders van de volgende generatie!

De overheidsschuld is onze schuld niet. De overheidsschuld impliceert geen herverdeling ten nadele van de toekomstige generatie.

Aha, denk je, dit wordt interessant. We kunnen dus staatsschulden aangaan zonder ons schuldig te voelen? Laat de sluizen maar opengaan! Pomp dan maar geld in de banken en neem de schulden van hun wanbeheer maar over! Wel eh not quite.. Volg even mee zijn redenering: de staat gaat schulden aan door staatsobligaties uit te geven. Deze moeten weliswaar terugbetaald worden op een moment in de toekomst, maar ze brengen natuurlijk ook geld op (interesten) op een moment in de toekomst. Dus eigenlijk is er helemaal geen probleem. De toekomstige generatie moet extra betalen, maar krijgt ook extra terug:

Als de overheid een obligatie uitgeeft dan belooft die ze aan de houder van de obligatie om in de toekomst jaarlijks een rente te betalen en op de vervaldag het bedrag van de obligatie terug te betalen. Om die belofte te kunnen waarmaken zal die overheid in de toekomst belastingen moeten heffen. Dat is de 'duivelse' dimensie van de overheidsschuld: toekomstige regeringen erven een verplichting om meer belastingen te heffen. Maar dat is slechts de helft van de waarheid. Er wordt nog iets ander geërfd, meer bepaald de obligaties. De huidige generatie die die staatsobligaties heeft gekocht zal ze doorspelen aan haar kinderen. Die kinderen zullen dus eigenaars worden van de obligaties.

Klopt als een bus, eerwaarde professor, alleen, het ene kind is het andere niet. Het is namelijk de belastingbetaler die in de toekomst betaalt (op het moment dat de obligatie moet terugbetaald worden moeten extra belastingen daarvoor zorgen), en het is de kapitaalbezitter (de eigenaar van de staatsobligaties) die de inkomsten krijgt.
Dus in plaats van nog te zeggen: door staatsschuld op te bouwen zadelen we de hele toekomstige generatie op met allerlei lasten, is het correcter te zeggen: door staatsschuld op te bouwen, zorgen we ervoor dat er een verdere herverdeling (een versterking van de reeds enorme ongelijkheid) is van belastingbetalers (hoofdzakelijk werknemers en bedrijven) naar kapitaal. En dat wordt ook met zoveel woorden gezegd door De Grauwe:

Dat betekent dat de extra belastingen die de toekomstige regeringen zullen moeten heffen zullen gaan naar de kinderen die de obligaties van hun ouders hebben geërfd. Met andere woorden, de toekomstige kinderen die geen obligaties hebben geërfd van hun ouders zullen moeten betalen voor de kinderen die wel obligaties hebben geërfd. Maar dat is ook al wat vandaag gebeurt. De ouders die geen staatsobligaties bezitten, betalen vandaag voor diegenen die ze wel bezitten.

Uit het vorige besluit ik dat de overheidsschuld geen herverdeling ten nadele van de toekomstige generatie impliceert. Wat het wel impliceert, is dat er een herverdeling tot stand komt binnen dezelfde generaties van diegenen die geen naar diegenen die wel overheidsobligaties bezitten. Dat is vandaag zo en dat is ook zo in de toekomst omdat de toekomstige generaties een passief en een actief zullen erven. Het passief is dat sommige van onze kinderen belastingen zullen betalen; het actief is dat andere van onze kinderen die belastingopbrengsten zullen krijgen

Je zou denken dat er nu als conclusie volgt: staatsschuld opbouwen om de kapitaalbezitters (de aandeelhouders van de banken) uit de brand te helpen is dus nog erger dan we al dachten. Niet alleen neemt de gemeenschap de put over die door de huidige speculanten op de aandelenmarkt is geslagen, maar ook in de toekomst zorgen we voor nog grotere transfers van werknemers naar aandeelhouders.

Maar nee hoor, dit bedoelt onze professor helemaal niet. Aangezien de kinderen van de kapitaalbezitters het beter krijgen dankzij de staatsschuld is er voor De Grauwe geen vuiltje aan de lucht! Hij pleit dan ook resoluut voor verder staatsschuld opbouwen, nog tot een stuk boven de historische 137 percent van het BBP (zei hij in Trends), zonder enige verdere consideratie met de sukkels die dit in de toekomst moeten terugbetalen:

Laten we ons dus niet met onnodige schuldgevoelens, in de aard van "we doen iets kwaads voor onze kinderen" belasten als de overheidsschuld stijgt.

Bedankt in-een-vroeger-leven-trotskist De Grauwe en in-een-vroeger-leven-linkse-krant De Morgen voor deze glasheldere en geruststellende economische analyse!
-

De blinde vlek van Bea Cantillon

Dinsdagavond kwam barones en ex-CD&V senatrice Bea Cantillon haar nieuwste onderzoeksrapport over Vlaamse ouderen voorstellen op Phara. Ze begon met de boodschap dat het een overwegend positief rapport was: Het gaat goed met onze zestigplussers, want "ze hebben veel te consumeren". Dit kan iedereen beamen die wel eens door het raam van een sterrenrestaurant naar binnen kijkt. De paradox is dat ze dat doen met een relatief laag pensioen, aldus Cantillon. Ander punt van Cantillon: de vergrijzing begint vanaf volgend jaar, wanneer we voor de baby boomers moeten beginnen betalen.

Je hebt de indruk dat de baby boomers overal mee wegkomen, wierp Phara terecht op: opgegroeid in de golden sixties, en nu nog snel met pensioen voor de pensioenleeftijd omhoog moet en de voorwaarden versoberen. Maar dat vond mevrouw Cantillon helemaal niet. Ze haalde prompt de recente babyboom-mantra "solidariteit van de jonge generatie met de oude generatie" boven. En nog sterker: omdat de pensioenen relatief laag zijn, zit er "best nog wat rek" op de bedragen die betaald worden door de jonge generatie aan de oudere.

De blinde vlek voor alle schulden en lasten die de babyboomers op de jongere generatie hebben afgewenteld neemt hiermee ongekende proporties aan. Vraagt mevrouw Cantillon zich dan niet af waar die paradox vandaan komt, dat de pensioenen laag zijn, maar dat zoveel zestigplussers toch zoveel te besteden hebben? De babyboomers hebben de laatste decennia een echte hold-up gepleegd op de collectiviteit. Terwijl ze lekker bezig waren met taaloorlogje spelen tussen Vlamingen en Walen hebben ze een overheidsschuld opgebouwd die de komende generaties nog lang zal belasten. Ze hebben onze ruimtelijke ordening onherstelbaar verprutst en dankzij de enorme stijging van de huizenprijzen die daarvan een gevolg was, betaalt de jonge generatie de komende dertig jaar een torenhoge hypotheekschuld af. Ze hebben gewacht met de pensioenleeftijd op te trekken tot zij niet meer aan de beurt waren. En ga zo maar door.

Wat dringend nodig is, is juist solidariteit van (het rijke deel van) de oude generatie met zowel de armere ouderen als met de jongere generatie. Met andere woorden, een veel sterke belasting op kapitaal en luxegoederen. En als dat dan een terugval betekent van de economische sectoren van de sterrenrestaurants en van de Middelandse zeecruises, so be it. De maatschappij als geheel zal er een stuk beter bij varen.

Atheïstische Buscampagne

Londen wordt al een tijdje geplaagd door een aantal opdringerige en misleidende godsdienstige advertentiecampagnes in Britse bussen. Ze proberen mensen angst te doen krijgen en in de armen van kerkgemeenschappen of sektes te jagen.

Als antwoord heeft een columniste van de Guardian, samen met de Britse Humanist Association, een tegencampagne opgezet. Ze wordt volop gesteund door Richard Dawkins, één van de vaders van de sociobiologie en auteur van o.a. The God Delusion. Hier staat de oproep voor campagnegeld. Het oorspronkelijke doel was 5.500 pond verzamelen, maar de actie is zo'n succes dat men intussen al zo'n twintig keer meer heeft ingezameld. Sinds dinsdag zien de bussen in Engeland er dus uit zoals hiernaast!

Beurscrisis nog maar het begin

In april postte ik een eerste bericht over de beurscrisis. Op dat moment was Paul Goossens de enige in de nationale pers die het reeds over het "massavernietigingswapen" van het casinokapitalisme had, een wapen dat dringend moet ontmanteld worden voor het de reële economie helemaal kapot maakt. Het voormalig progressieve weekblad Humo hield het op dat moment nog bij de analyses van Pascal Paepen waarin platitudes werden geponeerd als "de beurs heeft altijd gelijk".

Inmiddels buitelt iedereen over elkaar om te roepen dat de beurs niet altijd gelijk heeft en dat er dringend grenzen moeten gesteld worden. Oef, denk je dan, nu gaat er echt iets gebeuren. Maar wat wordt er voorgesteld? Meer geld in het bankwezen pompen en een stukje nationaliseren is op dit moment ongeveer het verst dat men durft gaan. Iedereen is het erover eens dat dat totaal geen lange-termijnoplossing is. Een Europese toezichthouder op de banksector, roepen de grootste durfals. Komaan jongens. Elk land heeft een toezichthouder, in de VS zijn er toezichthouders met hopen; die staan erbij en die kijken ernaar. Een verbod op risicovolle beleggingen door banken, roepen anderen. Dit geeft nog steeds vrij spel aan de hefboomfondsen en de speculanten.

Het is allemaal 'Kurieren an Symptomen'. Er moet diepgaand hervormd worden, nl. (1) afschaffen van de dollar als wereldmunt, (2) weg-belasten van flitskapitaal en speculatie, (3) de beslissingsmacht in bedrijven meer leggen bij management EN werknemers en een stuk minder bij de aandeelhouders.

Klinkt overdreven of onhaalbaar? 2 zeer eenvoudige uitspraken van de afgelopen week die de meltdown aankondigen als we niet tot dat soort ingrepen overgaan:

- Philippe Haspeslagh, de nieuwe directeur van de Vlerick Management School, afgelopen week in De Tijd: de beursspeculanten eisen jaar na jaar van elk bedrijf 10 tot 15% winstgroei, terwijl de economie als geheel maar 2 tot 3% groeit. Tenzij met ongelooflijke productiviteitsstijgingen kan zoiets maar een tijdje volgehouden worden, maar vervolgens stort heel dat systeem onherroepelijk in.

- Kees Vendrik, Nederlands Kamerlid van GroenLinks, gisteren in De Wereld Draait Door: we moeten ons dringend de-solidariseren van de dollar als wereldmunt. De VS is op dit moment verschillende keren failliet en het enige wat dat land nog rechthoudt is het bijdrukken van dollars die de rest van de wereld verplicht moet accepteren. Dit pyramidesysteem stuikt binnenkort in elkaar en dan kunnen wij er maar beter zo ver mogelijk vandaan blijven.

Het casino moet niet gereguleerd worden, maar ontmanteld.